Kategoria: Program i struktura

POCZYNIONE PRÓBY

Ze strony DGB były jeszcze czynione próby przyłączenia DAG. Ostateczny rozłam nastąpił na wspólnej konferencji w Recklinghausen w 1948 r., gdy przedstawiciele DGB zaproponowali, aby pra­cowników umysłowych włączyć do Związku Zawodowego Pracow­ników Handlu, Banków i

CELE OGÓLNOSPOŁECZNE

Cele ogólnospołeczne w programie DAG zostały zamarkowane tylko deklaratywnie i do­tyczą pewnych korekt systemowych mających na celu zapewnie­nie pełnego zatrudnienia oraz zagwarantowanie współwłasności pra­cowniczej — według koncepcji wywodzącej się z teorii tzw. „ludo­wego kapitalizmu”, W

CHRZEŚCIJAŃSKIE ZWIĄZKI ZAWODOWE

Chrześcijańskie związki zawodowe wyłoniły się z DGB jako orga­nizacja rozłamowa, oparta na światopoglądzie religijnym. Pierwszą przyczyną kontrowersji w łonie DGB między silnie w niej repre­zentowaną grupą katolików a pozostałymi członkami organizacji było zaangażowanie się Federacji

RZECZ ZNAMIENNA

Oznaczało to pierwszą próbę rozbicia dotychczas jednolitych związków zawodowych. Nastąpiło to dwa lata później. 30 października 1955 r. w Essen został powołany Chrze­ścijański Ruch Związkowy Niemiec (Christliche Gewerkschaftsbe- wegung Deutschland), w 1956 r. przemianowany na

PRYWATNA WŁASNOŚĆ

Posiadanie i tworzenie pry­watnej własności zostały w programie określone jako istotne czyn­niki sjK»łecznego porządku, w każdej zaś tendencji antywłasnościowej upatrywano niebezpieczeństwo naruszenia „naturalnego porząd­ku rzeczy”. CGB opowiadała się za realizacją koncepcji „kapitalizmu ludowego”. Częściowa sprzedaż

TRZY GRUPY SPOŁECZNE

Chrześcijańska Federacja Związków Zawodowych zrzesza trzy grupy społeczne organizacji związkowych: robotniczą, pracowników umysłowych i urzędników. Pierwsza, pod nazwą Wspólne Zrzeszenie Chrześcijańskich Związków Zawodowych Niemiec (Gesamtverband der Christlichen Gewerkschaften Deutschlands, CGD), skupia sie­dem robotniczych organizacji związkowych,

WEDŁUG STANU

W tej grupie spotyka się najbardziej reakcyjne związki zawodowe, jak m. in. Zrzeszenie Pracowników Umysłowych Handlu i Przemysłu (Deutsche Handels- und Industrieangestellten — Verband, DHV). Nie jest ono religijnie neutralne — w odróżnieniu od innych

MIEJSCE DGB W STRUKTURZE RUCHU ZWIĄZKOWEGO RFN

Miejsce DGB w ruchu związkowym RFN wyznaczają różne czyn­niki; oto najważniejsze z nich:Czynnik ilościowy. DGB jest uważana w RFN za repre­zentanta ogółu ludności pracującej wobec kapitału i państwa. Wy­nika to przede wszystkim z jej ilościowego

CZYNNIK SPOŁECZNY

Przyrost ilości członków DGB w ciągu trzydziestu lat jej istnienia odbywał się proporcjonalnie do wzrostu liczby pracowników za­trudnionych w gospodarce narodowej RFN. Liczba członków DGB w latach 1950—1980 zwiększyła się z 5,6 min do 7,9

WŚRÓD INNYCH NURTÓW

Wśród innych nurtów związkowych tylko CGB zrzesza robotni­ków, i to w niewielkiej ilości. Trzeba dodać, że liczba pracowników umysłowych i urzędników zrzeszonych w organizacjach związkowych DGB przewyższa ich liczebność w typowo ^yndykalis tycznych związ­kach, jakimi

WYRAŹNE OPOWIEDZENIE SIĘ

Dowodzi tego wyraźne opowiedzenie się DGB za refórmizmem, jej lojalność wobec burżuazyjnego państwa. Jednocześnie uważa się ona za cen­tralę reprezentującą nie tylko partykularne, lecz także ogólnospo­łeczne interesy swoich członków. Związkowy reformizm i przyjęte do programu

CZYNNIK FINANSOWY

DGB i zrzeszone w niej organizacje związkowe posiadają odpowiednią siłę finansową, potrzebną do pro­wadzenia programowej działalności. Budżet DGB wynosi około 110 min marek rocznie. Z tej kwoty pokrywa ona swoje wydatki na wynagrodzenia (zatrudnia około